A46. Renadenn un anv resis degaset gant eus
Alies ne c'heller ket implijout ar framm kustum (le toit de l'église = toenn an iliz) evit renadenn un anv resis (amañ an doenn), hag e ranker degas ar renadenn gant an araogenn eus (pe deus, pe a, ag). Ar framm-se a vez klevet :
1) Pa vez an anv kentañ un anv lodenn pe kevrenn :
An hanter eus an dud, an hanter ag an dud (ha n'eo ket *hanter an dud !)
Ar c'hard ag an argant, ar peurrest eus ar c'harotez, an nemorant eus ar barrez, etc...
Diwallit : pa verk ar ger hanter ul lec'h pe ur poent, ha neket ur gevrenn, e kaver framm kustum ar renadenn anv :
Aet e oan en dour betek hanter ma divesker da bakañ ar c'hanard plastik gast-se (ha neket *an hanter eus ma divesker).
Dont a ray d'ar gêr war-dro hanter ar miz (ha neket *an hanter eus ar miz).
2) Pa vez er strollad-anv kentañ ur raganv pe an anv-gwan petvediñ :
An eil eus merc'hed Soaz.
An trede buoc'h deus ar vandenn.
3) Pa vez er strollad-anv kentañ un anv-gwan pe raganv en derez uhelañ :
Ar gwellañ eus an abadenn.
An hini vihanañ eus ar c'hlas.
Ar c'hentañ anezho (rak eus a vez displeget war ar wrizienn a).
4) Pa vez doareet an anv kentañ gant -mañ, -se, (all a-wechoù)
Lavaret e vez korn an oaled, tu fall ar mezher, mes : ar c'horn-mañ eus ar sal, an tu-se eus ar bajenn.
5) Evit renadennoù un nebeud anoioù : gwel, soñj, kont, anaoudegezh, ezhomm, dizober, etc.
Ar gwel eus ar gwad a laka anezhañ da bennfolliñ.
Gant ar soñj deus ar reuz a oa bet, ne ouie ket penaos mont dezho adarre.
Ur wech ma 'm bo graet ar gont eus ma dispignoù...
Lenn ivez : F. Kervella, Yezh. bras, § 364 ha 604.