A34. Kaout soñj, disoñjal, ankouaat
Alies 'm eus bet lennet troidigezh ar galleg penser à dindan ar stumm *soñjal da, pezh n'eo ket brezhoneg : *soñjit da baeañ ho skodenn, *soñjit da lazhañ ar gouloù a-raok mont kuit zo brezhoneg fall.
1) Disoñjal (distaget « dijoñjal » ar peurliesañ) zo da enebiñ ouzh : kaout soñj da, da skwer :
a) Dav 'vo kaout soñj da brenañ bara en ur zont en-dro !
a') O, gast ! Disoñjet 'm eus prenañ bara ! = ne 'm eus ket bet soñj da brenañ bara !
b) Soñj am boa bet da zegas ur sonenroller ganin.
An araogenn da a c'heller tremen hepti en doare gourc'hemenn : ho pet soñj mont da saludiñ ar voereb Annick, ar wech-mañ !
An div frazenn gentañ zo da vezañ difaziet evel-henn : Ho pet soñj paeañ / da baeañ ho skodenn, ho pet soñj (da) lazhañ ar gouloù a-raok mont kuit.
2) Ankouaat/ankounac'haat zo da enebiñ ouzh : delc'her soñj.
c) Ankouaet 'm eus pozioù gwerz Metig = ne 'm eus ket soñj ken eus pozioù...
c') Dalc'het 'm eus soñj eus pozioù An Emzivad ≈ soñj 'm eus c'hoazh...
d) 'M eus ket dalc'het soñj pegement
'Ouien reudiñ gant ma brec'h (Kanaouenn).
Ar verb ankouaat / ankounac'haat zo bet kollet en ul lodenn eus Kerne, ma ne glever nemet disoñjal. Evit ar re o deus c'hoant da skrivañ e brezhoneg e vefe mad moarvat ober un diforc'h etre an daou.
An diaezamant a zeu neuze diwar ar galleg, hag a implij ur verb hepken, oublier, en daou zegouezh-mañ : j'ai oublié d'acheter du lait, ha : j'ai oublié les paroles de...
En brezhoneg e vo, evit an hini kentañ :
Ne 'm eus ket bet soñj da brenañ laezh = disoñjet 'm eus prenañ laezh (ha kerkent hag erruet er gêr, deuet soñj din eus al laezh gagn-se !)
Hag evit an eil :
Ankounac'haet am eus pozioù... = Ne 'm eus ket soñj ken eus pozioù... (ha kaer em bo gortoz ha klask, ne deuint ket din en-dro.)
Da lenn ivez : J. Gros, levrenn II, ar gerioù soñj ha dizoñj.